Friday, January 27, 2017

Me and She

Did i need to speak out my mind?
I was a ghost or she was blind?

Yes for the times i was not following heart
Yes for the times i was too far

But there was bright moon in the sky
But there were shiny birds who fly

She could have listen them sing
I could have met her that spring

May be she didn't like the songs
May be i thought she loved me, i was wrong

Monday, July 4, 2016

Ashram Evenings...

It's been a routine for me to visit Sabarmati Ashram on every Sunday for some time now. I have an off on 1st and 3rd Saturday of the month in my office and Usually I travel to Rajkot on those weekends. But wherever I am here in Ahmedabad on Sundays, I go to Sabarmati Ashram, observe other visitors, thinking on random subjects, refreshing mind from day to day issues, relaxing and sitting back while watching my own life flowing.

In those days when I didn't own a bike, I used to come to ashram by BRTS bus service. I would walk to Memnagar BRTS and take a bus to RTO circle. From RTO circle, again I walk and reach to Ashram. I would take a book or two with me. I would sit near the exhibition hall and read my book. When it would get dark, I would stop reading and join evening prayer with Ashram people. After prayer is finished people are not allowed to be on ashram premises, security persons request people to leave the premises and then ashram is closed. I would then start my return journey by walking to RTO Circle BRTS bus stop.

There are many Khadi vendors on the ashram road selling Khadi products at 20-30% discount prices. One shop located on opposite side of the road demonstrate how the Khadi fabric is handcrafted from yarn of cotton. There are many sharbat walas on Ashram Road. Mostly they are selling lemonade with pudina flavour. They don't use ice to keep sharbat cool. they tie a wet cloth around the vessel and as the wind blows, the water gets cooler. On the same road from ashram to RTO Circle, there lies "Abhayghat". The memorial of MorarjiBhai Desai - former prime minister of India. And to the few steps away from there, there lies the famous Sabarmati Jail.

The atmosphere at ashram is very soothing. Still It is not any far from city, it feels near to the nature. I mostly sit at the back side near the river. there is a riverfront well developed on the both side of the river. The water is very clean. The wind is refreshing. It creates waves on the water and the sight is picturesque. The intense sound of bird chirping seems the music for meditation. I sit there observing other visitors. Visitors from different states speaking different languages. Sometimes they are foreigners. One thing is common among all - the respect for a person who lived his life like nobody ever lived. There is a statue of bapu in the garden. People happily take photos near the statue in whatever pose they want. People bring their children to see the exhibition. Curious children ask questions and get answers and get more questions. It reminds me my childhood. It makes me feel good.


Ashram evenings are become an important part of my connection with the city. They inspire me to live in a city which feels like summer on almost 10 months a year. There is one more thing which keeps me linked with the city, - The PVR nights. I will talk on this some other time. Till then cope up with life and enjoy...  

Tuesday, June 23, 2015

Father And Daughter...

“Papa, whose photo is this?” asked a six years old girl to her father.
“Beta, He is Gandhi bapu. A very respectable person who got the freedom for us.”  Father replied.
“What does the freedom mean?” girl asked out of confusion.
“Our country was ruled by foreign rulers. Bapu made them leave the country and established the home rule.”


It was a photo exhibition at ‘Anasakthi Aashram’, kausani, Uttarakhand. The Father and Daughter duo discussed every photo displayed in the exhibition hall with very innocent and interesting conversation. There came the last photo on the exhibition. They stopped at that photo.

“And this was the funeral after his death” Father said.
“Papa, what does the death mean?” Girl asked.
“Death means he died.” Father Said.
“Why?” Girl asked.
 “Someone shot him down” Father answered.
“Who?” Girl asked curiously.
“A man named Nathuram Godse” Father replied in discomfort.
“But why?” Girl asked.
“Hey look at that fountain outside the block. Isn’t it beautiful? Let’s go there.” Father.
“Yeah. It’s beautiful. Let’s go there.” Girl replied in joy.


There was a worrying sign on the father’s face.
Perhaps he was thinking how long he could keep his child from the bitter truth of the society…  


Monday, August 18, 2014

એક છોટી સી ડવ સ્ટોરી...

એ પરિન્દે યું અબકી ઊડા કર તું,
જા જલા સુરજ કો જા કે આસમાં પે તું,
એ પરિન્દે ભર ઐસી ઉડાને તું,
હર નજર યે તુઝસે પૂછે આગ ઇતની ક્યું,
ધૂલ ઊડા જાકે મંઝિલો પે યું,
કે ઇન હવાઓ સે તેરી યારી હૈ,
ઊડ જા અબ તેરી બારી હૈ...

જ્યારે હું ઓફિસ પરથી ઘેર પહોચ્યો, મને ખબર નહોતી કે ફિલ્મ ‘મેરી કોમ’નું આ પ્રેરણાદાયી ગીત થોડા જ સમયમાં મારા માટે સ્તુતિગીત બની જવાનું હતું. ચેંજ કરીને, ફ્રેશ થઈને જેવો મે પંખો ચાલુ કર્યો, રૂમના એક ખૂણામાંથી જાણે મારા આવવાની જ રાહ જોઈ રહ્યા હોય તેમ બે કબૂતર સડસડાટ ઊડ્યાં અને સીધા પંખામાં ભરાયા. સદભાગ્યે આ વખતે તો તેઓ બચી જવા પામ્યાં. ઝડપથી મે પંખો બંધ કર્યો અને તેમને બહાર હાંકી કાઢવા માટે રીતસરની કવાયત આદરી. ઘરના બધા બારી-બારણાં ખુલ્લા મૂકીને મે તેમને ઉડાડવાનું શરૂ કર્યું. પણ જાણે નીચું ઊડવાનું કબૂતર માટે શરમજનક હોય તેમ હંમેશા તેઓ ઊચે ઊડવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યાં. સરવાળે તેઓ રૂમની બહાર નીકળવાને બદલે બારી-બારણાંના ઉપરના ભાગની દીવાલ સાથે અથડાતાં. માળીયા પરથી ઉડાડીએ તો પંખા પર બેસી જાય, ત્યાંથી ઉડાડીએ તો રસોડામાં પ્લેટફોર્મ પર ચડી જાય. પ્લેટફોર્મ પરથી ઉડાડીએ તો ફરીથી રૂમના માળીએ જઈને બેસે. આખરે વીસેક મિનિટની મહેનત કર્યા પછી મે પ્રયત્ન કરવાનું માંડી વાળ્યું.

બસ ખુદ કી સૂનતા બાતેં, 
નાદાની સે હૈ નાતે,
ઘૂર્રાતા આતે જાતે,
દિન કો કહતા યે રાતે,
દેખે હૈ આંખો મેં કિસ્મત કી આંખે ડાલે,
હવા કે કાનો મે જાકે કહે કિસ્મત પિદ્દી હૈ,
દિલ યે જિદ્દી હૈ....

પંખો બંધ હોવાને કારણે ગરમી તો થતી જ હતી. ને વળી એક કબૂતર જેવા તુચ્છ પ્રાણી સામે લડાઈ હારી જવાની નામોશી પણ એક બોજ બની ગઈ હતી. ફિલ્મ ‘મેરી કોમ’ના બીજા એક પ્રેરણાદાયી ગીતે મને ફરીથી યુદ્ધ પ્રારંભ કરવા તૈયાર કર્યો. અને સાવરણી લઈને મે સીઝ-ફાયરનું ઉલ્લંઘન કર્યું. આ વખતે મારો આત્મવિશ્વાસ સાતમા આસમાન પર હતો. અચાનક થયેલા હુમલાથી કબૂતરો એકદમ ગભરાઈ ગયા અને રૂમમાથી બહાર નીકળવાનાં ગંભીર પ્રયત્નો કરવા માંડ્યા. આ પ્રયત્નોમાં એક કબૂતરે સફળતા મેળવી. કબૂતરને આઝાદી મળી અને મારો અહમ પોષાયો કે મે તેને હાંકી કાઢ્યું. મારૂ પચાસ ટકા કામ પૂરું થયું હતું. મે થોડી વાર માટે આરામ કરવાનો નિર્ણય કર્યો.

મને પહેલેથી જ શંકા હતી કે બંને કબૂતર પ્રેમી પંખીડા હતાં. જેવુ એક કબૂતર આઝાદ થયું, બીજા કબૂતરએ પોતાની જાતે જ બહાર નીકળવાનાં પ્રયત્નો શરૂ કર્યા. આ વખતે પણ કબૂતર દીવાલ સાથે અથડાવા લાગ્યું. પણ આ વખતે મને તેના પર ગુસ્સો નહોતો આવતો. દયા આવતી હતી. 

ગીલા ગીલા બસ પાની પલકો મે રહ ગયા,
ધીરે ધીરે સપના વોહ આંખો સે બહ ગયા,
થોડા થોડા કર યાદે સારી ખો રહી,
તૂટા સા પલ એક હાથ મે રહ ગયા...

થોડી વાર પછી કબૂતરે પ્રયત્નો છોડી દીધાં. શાંતિથી રસોડાંમાં ટ્યૂબલાઇટ પાસે જઈને બેસી ગયું. તેની આ દશા જોઈને અચાનક મને મારી એકલતાનો ખ્યાલ આવ્યો. આખરે મારી હાલત પણ આ કબૂતર જેવી જ હતી ને. હું પણ એક અજાણી દુનિયામાં ફસાયેલા કબૂતર જેવો જ હતો જેને ઊંચે ઊડવાનો શોખ તો હતો પણ તેટલી ઊંચાઈ પર કોઈ મુક્તિ દ્વાર નહોતું. હવે મને કબૂતર પ્રત્યે જરાયે ચીડ નહોતી. હવે હું ઈચ્છતો હતો કે આ કબૂતર ક્યાય ન જાય. 

તેરી મે બલાએ લું,
તુજે મૈં દુઆએ દું,
તુજકો મૈં ખુશીયો કે સાયે દું...
ખ્વાબો કો સજાયે દું,
આંખો મે બસા હૈ તૂ,
તુજકો મે દું સબ જો ચાહે તૂ...
સારી રાત યે પહરા કરેં,
કહ દું ચાંદ તારો કો,
*ચાઓરો, ચાઓરો, ઇચા પારી ચાઓરો...

આમ જ રાત્રિનાં બાર વાગી ગયા હતાં. કબૂતર રસોડાંમાં સૂઈ ગયું હતું. મારાં ફોનમાં ફિલ્મ ‘મેરી કોમ’નું આ મીઠડું હાલરડું વાગી રહ્યું હતું. એ વખતે મારાં મનમાં આવતી કાલ માટે અનેક આશાઓ હતી. કદાચ સવારે કબૂતર અને હું બંને આઝાદ થઈ જવાના હતાં. થોડી વારમાં મને પણ નીંદ્રારાણીએ ઘેરી લીધો.



1. “ચાઓરો, ચાઓરો, ઇછા પારી ચાઓરો” – ચાઓરો એક મણિપૂરી શબ્દ છે જેનો અર્થ ‘પ્રગતિ કર’ (grow up) એવો થાય છે. “ચાઓરો, ચાઓરો, ઇચા પારી ચાઓરો” નો અર્થ, ‘પ્રગતિ કર, પ્રગતિ કર, મારાં દીકરા, પ્રગતિ કર’ એવો કરી શકાય. (http://www.bollymeaning.com/2014/08/chaoro-meaning-mary-kom.html)

Lyrics Credits: BollyMeaning

Thursday, November 7, 2013

ધર્મની વ્યાખ્યા અને એવું બધુ...


ગાંધીજીનો એક પ્રખ્યાત વિચાર આજે ફરીથી નજર સામે આવી ગયો અને મને આ પોસ્ટ લખવાની પ્રેરણા મળી ગઈ. એ વિચાર કઇંક આવો છે.

I like your Christ, I do not like your Christians. Your Christians are so unlike your Christ.


ગાંધીજીએ કદાચ આ વાત ખ્રિસ્તીઓને સંબોધીને કહી હતી. અત્યારનાં સમય મુજબ હું આને વધારે વ્યાપક સંદર્ભમાં વિચારું છું. માત્ર ખ્રિસ્તીઓ નહીં, બધા જ ધર્મ માટે આ જ વાત લાગુ પડે છે. સમજવા માટે કેટલાક ઉદાહરણો જોઈએ.
1)   વર્ષમાં ત્રણ વખત અલગ અલગ ધામોની યાત્રા કરનાર ધનિક પરિવારની સ્ત્રીઑને એકલા ઘરની બહાર નીકળવાની મંજૂરી નથી. જે ધર્મ વર્ષે ત્રણ વાર યાત્રા કરવાની ફરજ પાડે છે એ જ ધર્મ સ્ત્રીઓનું શોષણ કરવાની પરવાનગી આપે એવું હું માનતો નથી.
2)   દર અઠવાડિયે શનિવાર અને દર મહિને અગિયારસ રાખનાર વ્યક્તિ ક્રિકેટ મેચમાં સટ્ટો રમે છે. સટ્ટામાં જીતવા માટે માનતા માને છે. હવે જે ધર્મ નીતિમત્તા, પ્રમાણિક્તા અને સત્યનિષ્ઠાનાં પાઠ ભણાવે છે એ જ ધર્મ સટ્ટો રમવાની પરવાનગી પણ આપે એવો વિરોધાભાસ શા માટે?
3)   દીકરા લગ્ન વખતે દરેક મુહૂર્ત સાચવવાંની કાળજી લેનાર વડીલો લગ્ન પછી પુત્રવધૂ પર દહેજ માટે અત્યાચાર કરે છે. જો મુહૂર્ત સાચવવા એ ધર્મ છે તો શું દહેજ લેવા માટે દબાણ કરવું એ પણ ધર્મ છે?
આવા તો હજારો ઉદાહરણો છે આ સમાજમાં. શું કોઇ ધર્મ ચોરી/લૂંટફાટ કરવાની પ્રેરણા આપે છે? શું કોઈ ધર્મ ગુંડાગીરી કે છેતરપીંડી શીખવાડે છે? શું જેલમાં સજા પામેલા તમામ ગુનેગારો નાસ્તિક જ છે?

ધર્મનો મુખ્ય હેતુ લોકોની જિંદગીને સાચી રાહ તરફ વાળવાનો હોવો જોઈએ.  ધર્મનો મુખ્ય ઉદેશ્ય લોકોમાં સદગુણ કેળવવાનો હોવો જોઈએ. જો અમુક નાસ્તિકો તમામ સદગુણોનું આચરણ કરતાં હોય અને અમુક ધાર્મિક લોકો દુર્ગુણો કેળવતા હોય તો શું ધર્મની કઈ અસર ખરી? જો ધર્મ બેઅસર હોય તો એની કઈ જરૂર ખરી?

જો કોઈ વ્યક્તિ નિયમિત મંદિરે જતો હોવા છતાં ચોરી કરે છે તો શું એનો મતલબ એમ થાય કે હિન્દુ ધર્મ તેને ચોરી કરતાં શીખવાડે છે? જો કોઈ મુસલમાન હજયાત્રા કરીને પણ લોકો ને છેતરતો હોય તો એનો મતલબ છે મુસલમાન ધર્મ છેતરપિંડી શીખવાડે છે? જો કોઈ બંદો દર રવિવારે ચર્ચ જતો હોય અને કોઈનું ખૂન કરે છે તો શું જિસસ એને ખૂન કરવાની પ્રેરણા આપે છે? જો આ બધા સવાલોનો જવાબ ના હોય તો શું આને બધા ધર્મની નિષ્ફળતા ન ગણવી જોઈએ? જો લોકોએ ધર્મની પરિધારણા સમજવામાં ભૂલ કરી હોય તો એજ પરિધારણાને વળગી રહેવું હજુ જરૂરી છે?

આજનો સમય ધર્મની નવી વ્યાખ્યા માગે છે. એક એવી વ્યાખ્યા જે લોકોના ધર્મ પરથી લોકોનો સ્વભાવ અને વર્તનનો ખ્યાલ આપે. જેમકે પેલા ભાઈનો ધર્મ ફલાણો છે તો એમનામાં આટલા આટલા સદગુણ હોવા જોઈએ. જો આવું શક્ય બની શકે તો અને તોજ ધર્મનું સમાજમાં કઈક યોગદાન છે એમ માની શકાય. ત્યા સુધી બધા જ ધર્મ નકામાં છે.


Sunday, August 25, 2013

વાંચન, પુસ્તક અને એવું બધું...

ગુજરાતનાં પ્રતિષ્ઠિત લેખક શ્રી ગુણવંત શાહએ ક્યાંક કહ્યું છે કે, 'જો તમે ભણેલા છો અને પુસ્તકો નથી વાંચતાં તો તમારા અને અભણ માણસ વચ્ચે બહુ વધારે ફર્ક નથી'.  આ વિચાર સાથે હું સંપૂર્ણ પણે સહમત છું.  હું માનું છું કે દરેક મા-બાપ અને શિક્ષકોની એ ફરજ છે કે તેઓ બાળકોમાં વાંચન પ્રત્યેની રુચિ જગાડે.  અને આવું કરવામાં જ બાળકનું હિત રહેલું છે. એકવાર કોઈને વાંચનનો ચસ્કો લાગ્યો તો પછી તે દુનિયાભરનું જ્ઞાન પુસ્તકો વાંચીને જાતે જ લઈ શકશે. મારામાં રહેલા પુસ્તક પ્રેમ માટે હું મારાં મા-બાપ / શિક્ષકો નો આભારી છું.

મે લગભગ દોઢેક વરસથી વાંચનનાં શોખને બ્રેક મારીને પ્રોગ્રામિંગનાં પ્રેમને પ્રાયોરિટી આપેલી. આખરે બે-એક મહિના પહેલાંથી ફરી પાછું વાંચવાનું ચાલું કર્યું છે. મારી વાંચન પ્રવૃતિ આ જગ્યાએ અપડેટ કરું છું. ક્યારેક સમય મળ્યે કોઈ પુસ્તકનો રિવ્યૂ પણ આપીશ.
અત્યારે મારાં મનગમતા કેટલાક પુસ્તકોનો પરિચય...

1) માણસાઈનાં દીવા - ઝવેરચંદ મેઘાણી

આઝાદીની ચળવળના સમયે શ્રી રવિશંકર મહારાજનો ગુજરાતનાં ચરોત્તર અને ખેડા પ્રદેશનાં સામાજિક વિકાસમાં મોટો ફાળો રહેલો છે. આદિવાસી અને ગામડાનાં માણસોને તેમની ભાષામાં સમજાવી તેઓને એક બહેતર જીન્દગી તરફ વાળવા, ગાંધીજીનાં વિચારોને એ લોકોના ગળે ઉતરે એવી રીતે તેમની સામે રજૂ કરીને તેમની પાસે આચરણ કરાવવું, આવા કાર્યો તેઓ ખુબ જ ખંત અને કુશળતાથી કરતાં.
એમણે પ્રોફેશનલ ચોર/લુંટારા ગણાતા પાટણવાડિયા લોકોના અંતરમાં પણ માણસાઈના દીવા પ્રગટી શકે છે, એવું દૃઢપણે માનીને તેનું આચરણ કરી બતાવેલું.
ઝવેરચંદ મેઘાણીએ આ પુસ્તકમાં શ્રી રવિશંકર મહારાજનાં કામ ને બહુ જ સરસ રીતે આલેખ્યું છે. પુસ્તકનાં શોખીન લોકો માટે એક 'મસ્ટ રીડ' બૂક.

2) ગાંધીગંગા (ભાગ 1 અને 2) - મહેન્દ્રભાઇ મેઘાણી (સંપાદક)

જો તમે વાત વાતમાં ગાંધીજીની ટીકા કરવાની ફેશન રાખતા હો (આજકાલ આ ફેશન યુવાનોમાં બહુ પ્રચલિત છે), તો આ પુસ્તક તમારે વાંચવું રહ્યું. .જો તમે (મારી જેમ ) ઓલરેડી ગાંધીજીના ફૅન હો તો આ પુસ્તક તમને જરૂર ગમશે.  આ પુસ્તકમાં આઝાદીની લડત વખતે ગાંધીજીનાં સાથીદારો અને બીજા કેટલાક મહાનુભાવોએ લખેલાં ગાંધીજી સાથેનાં પ્રસંગો અને અનુભવોનો સરસ સંગ્રહ છે. ગાંધીજીનું વ્યક્તિત્વ અને વિચારસરણી સમજવાનો આ એક સહેલો રસ્તો હોઇ શકે.
બે ભાગ માં વહેચાયેલા આ પુસ્તક નું સંપાદન ગુજરાતનાં પ્રખ્યાત વાચક શ્રી મહેન્દ્રભાઇ મેઘાણીએ કર્યું છે. 'અગેઇન અ મસ્ટ રીડ'  બૂક.

3) Delhi is not far - રસ્કીન બોન્ડ

એક પુસ્તક કેટલી હદે musical હોઈ શકે તેનું શ્રેષ્ઠ ઉદાહરણ. પુસ્તકના બધા પાત્રો આમ આદમી છે. દિલ્લીથી 300 માઇલ્સ દૂર એક નાનકડા ટાઉનમાં એક સ્ટ્રગલિંગ લેખક, એક સ્ટુડન્ટ, મંદિરે બેસતો ભિખારી, એક સાઇકલ રીક્ષાવાળો, એક હજામ, હજામનો અસિસ્ટંટ, અને એવા બીજા બધા પાત્રો. બધાનું એક જ સપનું છે. દિલ્લી જવાનું. આ બાબતે બધા જ આશાવાદી છે, જોકે બધાને ખબર છે કે તેઓ આ નગરને છોડીને ક્યાય નહીં જઈ શકે.
વાર્તામાં વર્ણવેલું 'પીપલનગર' ભારતના દરેક નગરનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.  વાર્તાની સાથે સાથે પુસ્તકમાં કરેલું નગરના અલગ-અલગ પાસાઓનું વર્ણન ખુબ જ રસપ્રદ છે.
એક અદભૂત તૃપ્તિ નો અનુભવ થશે આ પુસ્તક વાંચીને. એક જ બેઠકે વંચાઇ જાય એવું પુસ્તક. વારંવાર વાંચવું ગમે એવું પુસ્તક.

4) ReadGujarati.com

ટેક્નિકલી આ કોઈ પુસ્તક નથી, પણ એક વેબસાઈટ છે. જે લોકો પાસે પુસ્તક વાંચવા/ખરીદવા માટે સમય/પૈસાનો અભાવ હોય તો આ એક સારો વિકલ્પ છે. અહી ગુજરાતીના કેટલાક બેસ્ટસેલર પુસ્તકોના અંશ, ગુજરાતના કેટલાક નવોદિત લેખકોની ફ્રેશ કૃતિઓ, અને ઘણું બધુ 'ફ્રી'માં ઉપલબ્ધ છે અને વળી બધી જ સામગ્રી Authentic સાહિત્ય જ હશે તેની ગેરેંટી.

તો હાથમાં લઈલો કોઈ પણ પુસ્તક અને ખોવાઈ જાવ એક better દુનિયામાં.
ઓકે ધેન, ગૂડ બાઇ ફોર નાઉ, સી યૂ ઓલ સૂન (લેટ્સ હોપ વેરી સૂન)..
જય હિન્દ.

પી.એસ,

વાંચન વિષે ઇન્ટરનેટ પર થી ટપકવેલા કેટલાક  (અંગ્રેજી) ક્વોટ્સ...
  • You know you’ve read a good book when you turn the last page and feel a little as if you have lost a friend.
  • There are worse crimes than burning books. One of them is not reading them.
  • That is a good book which is opened with expectation and closed with profit.
  • I can’t imagine a man really enjoying a book and reading it only once.
  • Books support us in our solitude and keep us from being a burden to ourselves.
  • A book is the only place in which you can examine a fragile thought without breaking it.


    Monday, March 11, 2013

    (ત્રીજી પોસ્ટ, ) બૉલીવૂડ સંગીત અને એવું બધું...


    બે-એક વર્ષ પહેલા શરૂ કરેલા બ્લોગ અભિયાન "યુવાગીરી" નું માત્ર બે પોસ્ટ પછી બાળમરણ (જેવું) થયેલું. એટલે આ વખતે તો મનમાં ગાંઠ વાળેલી કે ઓછામાં ઓછી ત્રણ પોસ્ટ સુધી તો પહોચવું જ. પહેલી બે પોસ્ટ પછી એવી હાલત હતી કે જાણે મગજ બહેર મારી ગયું હોય. કોઈ વિચાર જ નહોતા આવતા. પણ પોલો કોએલોએ એલકેમિસ્ટ માં લખ્યું છે તેમ, 'જો કોઈ વસ્તુ ને તમે દિલથી ચાહો તો આખી સૃષ્ટિના પરિબળો તે વસ્તુ મેળવવામાં તમારી મદદે આવી જાય છે' :P,  તો આ રહી મારી "ત્રીજી" પોસ્ટ....

    આમ તો અત્યારે પણ કઈ ખાસ વિચારો નથી આવતા પણ ત્રણ પોસ્ટનો બાંધી રાખેલો ટારગેટ અચીવ કરવો જરૂરી લાગતો હતો એટલે સમય મળતા જ બેસી ગયો.

    હમણાં મારા ફોનમાં નેવુંના દસકાનાં ગીતો ચાલે છે ( આ પ્લેલિસ્ટ નું નામ મે "Nervous 90's" રાખ્યું છે.) અને હું તેમને ખૂબ એન્જોય કરી રહ્યો છું. આજનાં ગીતો સાથે સરખામણી કરીએ તો થોડા વરસોમાં લોકોનો ટેસ્ટ ખાસ્સો એવો બદલાયો છે.

    90's નાં ગીતોમાં અજબ ચુંબકત્વ છે. આ ગીતોને સાંભળીને ઘણી વખત સપનામાં ખોવાઈ જવાય છે. લગભગ દરેક લોકોએ આ અનુભવ કર્યો જ હશે. રોમેન્ટીક ગીત સાંભળતા સાંભળતા કોઈ સ્પેશિયલ વ્યક્તિ આંખ સામે તરવા માંડે છે. જો જીતા વહી સિકંદરનું  'પહેલા નશા...' હોય કે પછી ડર ફિલ્મનું  'જાદુ તેરી નજર..' કે પછી યસ બોસનું 'મેં કોઈ ઐસા ગીત ગાઉં...'. આ તમામ ગીતોની સરળ શબ્દરચના, કર્ણપ્રિય વોકલ્સ અને પ્રેમથી તરબોળ સંગીતનું જાદુ આજનાં ગીતોમાં ખુબ જ  રેર છે. અને સૌથી મહત્વની વાત, 90'sનાં ગીતો એકલતામાં  ગણગણી શકાય છે. હવેનાં ગીતોનાં શબ્દો સમજવા અઘરા હોય છે.

    જોકે વ્યક્તિગત રીતે હું હમણાંનાં ગીતોને પણ એટલા જ સાંભળું છું. 'ટેક્નિકલ વેરિયશન' અને 'શાબ્દિક વિવિધતા'ની રીતે જોવા જઈએ તો નવા ફિલ્મી ગીતો ખૂબ જ આગળ છે. જૂના ગીતોમાં છાશવારે વપરાતા શબ્દો જેમકે, 'દિલ' ,'પ્યાર', 'એતબાર', 'સનમ', 'જાન', 'જાનેમન', 'ચેન', 'મૌસમ'... આમાંનો એકપણ શબ્દ એક પણ વખત વાપર્યા વિના ફિલ્મ રોકસ્ટારનાં લિરિસિસ્ટ 'ઇર્શાદ કામિલ'એ ફિલ્મફેર એવાર્ડ જીતી લીધો. નવા જમાનાનાં સંગીતની આ ઓળખ છે, આ તાકાત છે.

    સારા સંગીતને કોઈ સમયરેખા નડતી નથી.1996માં આવેલી રાજા હિંદુસ્તાનીનું ગીત 'પરદેશી પરદેશી..' આજે પણ બધાને યાદ છે. બોલિવૂડ ચહેરો બદલી રહ્યું છે અને સતત બદલતું રહેશે. પણ સંગીત હમેશા બોલિવૂડનો અને આપણી લાઇફનો ભાગ બનીને રહેશે. એ લોકો નો આપણે દિલથી આભાર માનવો જોઈએ કે જેના સંગીતને લીધે આપણે લાઇફનાં કોઈપણ પ્રસંગ પર કોઈને કોઈ ગીત ડેડીકેટ કરી શકીએ છીએ.

    અત્યારે મારાં ફોનએ 'પાપા કહતે થે બડા નામ કરેગા...' વગાડવાનું ચાલુ કર્યું છે તો થોડો સેન્ટિ થઈ ગયો છું :(

    તો, ફરી મળીશું (લેટ્સ હોપ જલ્દી જ..)....
    ત્યાં સુધી પ્રેમ કરતાં રહો, સંગીત સાંભળતા રહો અને જીવતા રહો (??)...

    ગૂડ બાય...